RODO w usłudze świadczonej drogą elektroniczną

30 maja 2019

W związku z obowiązywaniem od 25 maja 2018 r. Ogólnego Rozporządzenia o Ochronie Danych, Sejm uchwalił przepisy nowelizujące szereg ustaw, w tym ustawę o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Zmianie uległ między innymi art. 18 wspomnianej ustawy, którego modyfikacja budzi sporo zastrzeżeń. Przede wszystkim ustawodawca określa katalog danych, jakie usługodawca może przetwarzać w związku z realizacją usług drogą elektroniczną. Jest to zabieg o tyle nietypowy, że RODO w art. 5 ust. 1 lit. c) statuuje zasadę minimalizacji danych, zgodnie z którą dane osobowe musza być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane. Zasada ta oznacza, że dane mogą być odpowiednie i stosowne do osiągnięcia celu ich zebrania, natomiast przetwarzanie danych, które nie będą niezbędne do zrealizowania celu przetwarzania, czyli w omawianym przypadku realizacją usługi elektronicznej, będą uznawane w świetle RODO za naruszenie przepisów rozporządzenia. Zgodnie z rozporządzeniem, rolą administratora jest każdorazowe określenie, jakie dane będą niezbędne do osiągnięcia danego celu przetwarzania. W przypadku, gdy zbieranie np. numeru pesel nie jest niezbędne do osiągnięcia danego celu przetwarzania, natomiast uśude dopuszcza taką możliwość, usługodawca decydując się na przetwarzanie takiej danej, naruszy jedną z głównych zasad RODO. Uznanie tego przepisu za swego rodzaju „zwolnienie” z obowiązku dokonania odpowiedniej oceny zakresu przetwarzanych danych może być ryzykowne z punktu widzenia kontroli. Kolejną dyskusyjną zmianą, wprowadzoną przez Sejm jest nowelizacja ust. 2 omawianego przepisu, zgodnie z którą usługodawca wyróżnia i oznacza te spośród danych, które przetwarza w celu realizacji usługi drogą elektroniczną, jako dane, których podanie jest niezbędne do świadczenia usługi drogą elektroniczną. Może to być naruszenie zasady privacy by default, określonej w art. 25 ust. 2 RODO. Zasada privacy by deafault nakłada na administratora obowiązek określenia środków technicznych i organizacyjnych, aby domyślnie przetwarzane były tylko dane niezbędne do osiągnięcia konkretnego celu przetwarzania. Należy to rozpatrywać z perspektywy ilości, zakresu i okresu przetwarzania danych, co wynika z dokonanej przez administratora analizy ryzyka. Art. 18 ust. 2 w obecnym brzmieniu narzuca administratorowi decyzję o wprowadzeniu rodzaju środka ochronnego w jego imieniu.
Najbardziej problematyczna jest jednak wykładnia art. 18 ust. 4 usude, w którym ustawodawca przesądził, na jakiej podstawie mają być przetwarzane dane w celu reklamy, badania rynku oraz zachowań i preferencji usługobiorców z przeznaczeniem wyników tych badań na potrzeby polepszania jakości usług świadczonych przez usługodawcę. Wprowadzenie takiego rozwiązania jest naruszeniem zasady, zgodnie z którą administrator samodzielnie dokonuje wyboru adekwatnej według niego podstawy przetwarzania danych osobowych. W związku ze zmianą tego przepisu, zgoda będzie potrzebna w przypadku jakiegokolwiek profilowania, nawet takiego, którego efektem nie będzie zautomatyzowane podjęcie decyzji. Oznacza to koniec możliwości korzystania w takich wypadkach z podstawy w postaci prawnie uzasadnionego interesu administratora (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Literalne brzmienie analizowanego przepisu budzi jednak wątpliwości, czy zgoda dotyczyć będzie tylko sytuacji, w których wykorzystywane dla celów określonych w art. 18 ust. 4 usude będą wyłącznie dane, w zakresie szerszym niż niezbędny do realizacji usługi, natomiast gdy do tych celów wykorzystywane będą wyłącznie dane, które są pozyskane do świadczenia usługi, zgoda nie będzie potrzebna.

autor: Marta Dulska

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Legal Market Day 2019 !

9 marca 2019

Wczoraj partnerzy naszej kancelarii uczestniczyli w konferencji Legal Market Day 2019. Wydarzenie skierowane jest do prawników i kancelarii chcących podążać za aktualnymi trendami w zakresie marketingu, zarządzania, komunikacji i technologii na rynku prawniczym. Podczas całodniowej konferencji naszą szczególną uwagę zwróciły wykłady dotyczące wykorzystania sztucznej inteligencji w pracy kancelarii (prezentacja Mecenasa Marcina Maruty) oraz bezpieczeństwa zasobów kancelarii w zakresie sieci (prezentacja Wojciecha Gołębiowskiego z firmy Veronym). Nowoczesne technologie to szansa dla kancelarii na oferowanie Klientom usług w krótszym czasie i przy zaangażowaniu mniejszych zasobów ludzkich kancelarii. Nowoczesne technologie to również nowe ryzyka w zakresie bezpieczeństwa danych Klientów, ich tajemnic handlowych czy danych osobowych do których kancelaria ma dostęp świadcząc usługi dla Klienta.

Wszystkim zainteresowanym tematyką zarządzania czy technologii w kacelarii prawnej polecamy kolejne edycje Legal Market Day!

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Warsaw Legal Hackathon

11 lutego 2019

W dniach 22-24 luty 2019 przy współudziale Wolters Kluwer odbywa się w Warszawie Global Legal Hackathon, w którym będziemy uczestniczyć. Więcej informacji o wydarzeniu można znaleźć na stronie http://legalhackathon.pl/ Do zobaczenia 22 lutego !

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Orzecznictwo - kara umowna za opóźnienie

12 listopada 2018

teza: kara umowna nie powinna prowadzić do tego, że wierzyciel otrzyma znacznie więcej, niż było wymagane do zaspokojenia jego interesu przez spełnienie świadczenia. I ACa 383/18.

Sąd Najwyższy wydał wyrok (V CSK 640/17), w którym uznał, że do unieważnienia umowy, trzeba by było wykazać, że gdyby powód zdawał sobie sprawę z konsekwencji kolejnych kar umownych, to by nie przystąpił do całej umowy. W kontekście powyższych rozstrzygnięć należy rozważyć czy przy formułowaniu klauzul zastrzegających kary umowne za opóźnienie nie wskazywać z góry określonego limitu maksymalnej sumy kar umownych. Takie zastrzeżenie w naszej ocenie pozwoli uniknąć sporu co do ważności umowy.

Niniejsze opracowanie sporządzono na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2018 r., I ACa 383/18, natomiast w podsumowaniu odniesiono się także do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2018 r., V CSK 640/17, którego uzasadnienie nie zostało opublikowane.

autor: Magdalena Wiśniewska

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

RODO w miejscu pracy

13 października 2018

Na stronach Urzędu Ochrony Danych Osobowych zamieszczony został poradnik dla pracodawców dotyczący przetwarzania danych osobowych w miejscu pracy. Podstrona z poradnikiem do pobrania dostępna jest pod linkiem https://uodo.gov.pl/pl/138/545

Zachęcamy do lektury szczególnie tych przedsiębiorców którzy sami wdrażali postanowienia RODO w swojej firmie.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Pozasądowe rozstrzyganie sporów konsumenckich już od 9 stycznia 2017 r.

12 lutego 2017

9 stycznia 2017 r. w życie wchodzi ustawa o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich Stanowi ona implementację dyrektywy o dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. (dyrektywa ADR ; Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 63.),wiążę się również z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. (rozporządzenie ODR ; Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 1.)

Celem nowej ustawy, oprócz implementacji dyrektywy, jest przybliżenie konsumentowi instytucji arbitrażu w sporach przedsiębiorcą. Ponadto regulacja ta ma za zadanie uczynić ekonomicznie opłacalnym wdawanie się w spory o niskiej wartości. Ponadto, co immanentne dla arbitrażu, pozwala uzyskać rozstrzygnięcie sporu w znacznie krótszym czasie niż w tradycyjnym postępowaniu – z zasady do 90 dni.

Przełomem w polskim ustawodawstwie jest możliwość wszczynania i prowadzenia sporów przez Internet poprzez dedykowaną platformę. Podmioty rozstrzygające spory są zobowiązane prowadzić witrynę internetową oraz upubliczniać szerokie spektrum informacji o własnej działalności, m. in. o ilości prowadzonych spraw, średniego czasu trwania sporu, statystyk rozstrzygnięć oraz specjalizacji branżowej lub dla określonych rodzajów sporów. Można przypuszczać, że dostępność takich danych doprowadzi do kierowania sporów do podmiotów wyspecjalizowanych w danej branży, co zapewni pełniejsze zrozumienie realiów danego sporu. Chcąc wyszukać odpowiedni podmiot, konsument odszuka go w publicznym rejestrze prowadzonym przez Prezesa UOKiK.

Z uwagi na wejście w życie ustawy przedsiębiorcy powinni pamiętać, że brak stanowczego sprzeciwu co do zgody na udział w postępowaniu w sprawie pozasądowego rozwiązania sporów konsumenckich wraz z odpowiedzią na reklamację, prowadzi do domniemania, iż przedsiębiorca na taki sposób reklamacji się zgadza.

Dodać także należy, że niniejsze postępowanie nie zastępuje postępowania reklamacyjnego.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Kiedy linkowanie może naruszać prawa autorskie

23 listopada 2016

Zwracamy Waszą uwagę na treść wyroku wydanego w sprawie C-160/15 z dnia 8 września 2016 roku, w którym Trybunał Sprawiedliwości zróżnicował „legalność” działania podmiotu udostępniającego w oparciu o cel (charakter) jego działania. Wyrok ten został wydany na kanwie sprawy zdjęć Britt Dekker, do których odsyłało hiperłącze zamieszczone na portalu GeenStijl, którego właścicielem jest GS Media. Hiperłącze odsyłało do witryny będącej własnością podmiotu trzeciego, przy czym zdjęcia znalazły się w sieci internetowej bez uprzedniego zezwolenia podmiotu uprawnionego z praw autorskich.

Trybunał Sprawiedliwości powołał się na ugruntowane orzecznictwo, wedle którego publiczne udostępnienie następuje w szczególności wtedy, gdy utwór udostępniany jest za pomocą szczególnej technologii lub nowemu kręgowi odbiorców. O publicznym udostępnianiu nie może być mowy, gdy utwór został już uprzednio udostępniony w określony sposób (choć na innej witrynie internetowej) za zezwoleniem podmiotu uprawnionego z praw autorskich. Trybunał Sprawiedliwości zróżnicował cel (charakter) działania podmiotu udostępniającego w zależności od tego, czy podmiot ten udostępnia hiperłącze działając w celach zarobkowych, czy też nie. Trybunał Sprawiedliwości ustanowił swego rodzaju domniemanie, wedle którego nie można mówić o publicznym udostępnianiu, gdy hiperłącze udostępnia podmiot niedziałający w celach zarobkowych, który nie ma świadomości braku zezwolenia podmiotu praw autorskich na takie udostępnienie, zwłaszcza że utwór został już udostępniony w sieci przez podmiot trzeci. Powyższe domniemanie można jednak obalić, ustając, że podmiot udostępniający miał wiedzę o udostępnieniu utworu przez podmiot trzeci bez zezwolenia podmiotu praw autorskich. Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości, z inną sytuacją mamy do czynienia, gdy hiperłącze udostępnia podmiot działający w celach zarobkowych, który udostępnia dostęp do utworu swoim klientom. Od takiego podmiotu wymagać należy większej staranności w działaniu, w szczególności podjęcia czynności mających na celu upewnienie się, że udostępnienie utworu nastąpiło w sposób legalny, za zezwoleniem podmiotu praw autorskich.

Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił również, że o publicznym udostępnieniu utworów można mówić również wtedy, gdy zamieszczając w sieci hiperłącze odsyłające do witryny, na której udostępniono utwór, umożliwia się dostęp do utworów szerszemu kręgowi potencjalnych odbiorców, w związku z obejściem zabezpieczeń funkcjonujących w obrębie witryny, na której udostępniono utwór.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości został wydany w sprawie C‑160/15 GS Media BV przeciwko Sanoma Media Netherlands BV, Playboy Enterprises International Inc., Britt Geertruidzie Dekker

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Ocena wzorców umownych przez UOKiK

3 lipca 2016

W dniu 17 kwietnia 2016 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw. Najbardziej kluczową zmianą jest wyposażenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnych o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone i zakazu jego stosowania.

Prawomocna decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone ma skutek wobec przedsiębiorcy, co do którego stwierdzono stosowanie niedozwolonego postanowienia umownego oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na podstawie wzorca wskazanego w decyzji.

Nowością jest także wprowadzenie przepisów pozwalającym przedsiębiorcy na naprawienie swoich błędów i nawiązanie współpracy z Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wyeliminowania abuzywnych zapisów znajdujących się we wzorcach umowy stosowanych przez przedsiębiorcę w kontaktach z konsumentami.. Przedsiębiorca może uchronić się przed negatywnymi konsekwencjami, gdy, przed wydaniem przedmiotowej decyzji przez Prezesa UOKiK w jego sprawie, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zakończenia naruszania zakazu. W takim wypadku Prezes UOKiK może wydać decyzję, w które to zobowiąże przedsiębiorcę do poinformowania przez niego konsumentów o uznaniu za niedozwolone postanowienia wzorca, który był podstawą do zawarcia umowy między tym przedsiębiorcą a konsumentami. Gdy przedsiębiorca nie wypełni obowiązków nałożonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezes ten może nałożyć na takiego przedsiębiorcę karę pieniężną.

Dodatkowo Prezes UOKiK może wydawać decyzje tymczasowe jeszcze przed zakończeniem postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, jeżeli w toku postępowania zostanie uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować poważne i trudne do usunięcia zagrożenia dla zbiorowych interesów konsumentów.

Kolejnym nowym rozwiązaniem jest możliwość podjęcia przez kontrolującego czynności zmierzających do zakupu towaru w celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Co więcej przebieg tych czynności może być utrwalony za pomocą urządzeń audio lub video i to bez poinformowania o tym fakcie osoby kontrolowanej.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Nowelizacja prawa o stowarzyszeniach

3 lipca 2016

W dniu 20 maja 2016 r. weszła w życie nowelizacja Prawa o stowarzyszeniach. Celem tej nowelizacji jest przede wszystkim zwiększenie uprawnień stowarzyszenia zwykłego. Należy przede wszystkim wskazać, iż nowelizacja zakreśla 24 miesięczny okres na dostosowanie statutów stowarzyszeń do nowych wymagań ustawy. W tym samym terminie stowarzyszenia zwykłe obowiązane są dokonać wpisu do ewidencji, zaś brak wpisu skutkuje rozwiązaniem stowarzyszenia zwykłego z mocy prawa.

Najistotniejszą w naszej ocenie zmianą którą niesie wspomniana nowelizacja, jest przyznanie stowarzyszeniom zwykłym tzw. statusu ułomnej osobowości prawnej oraz wprowadzenie subsydiarnej odpowiedzialności członków stowarzyszenia. Od wejścia w życie ustawy nowelizującej, stowarzyszenie zwykłe może nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywane. Za zobowiązania stowarzyszenia zwykłego odpowiadają subsydiarnie (w razie stwierdzenia bezskuteczności egzekucji majątku stowarzyszenia) jego członkowie bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi członkami oraz ze stowarzyszeniem. Powyższe pociąga za sobą możliwość powołania zarządu zamiast przedstawiciela stowarzyszenia zwykłego. Wprowadzona została również możliwość powołania organu kontroli wewnętrznej. Na zewnątrz reprezentuje stowarzyszenie zwykłe przedstawiciel lub zarząd, którzy muszą uzyskać uprzednią zgodę wszystkich członków stowarzyszenia na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, jak również uzyskać ich pełnomocnictwo do dokonania tych czynności.

W zakresie przepisów ogólnych wprowadzono możliwość reprezentowania przez stowarzyszenie interesu zbiorowego członków stowarzyszenia wobec organów władzy publicznej w zakresie celów statutowych stowarzyszenia oraz jednoznacznie uregulowano kwestię możliwości zatrudniania członków stowarzyszenia, jak również pełnienia funkcji we władzach stowarzyszenia za wynagrodzeniem (o ile taką możliwość przewiduje statut stowarzyszenia).

W zakresie stowarzyszeń z osobowością prawną zmniejszono liczbę założycieli wymaganą do utworzenia stowarzyszenia. Dotychczas celem utworzenia stowarzyszenia z osobowością prawną wymagane było zrzeszenie 15 osób, aktualnie wystarczającą liczbą założycieli jest 7. Dopuszczono również wybór władz stowarzyszenia zamiast komitetu założycielskiego. Po nowelizacji to zarząd stowarzyszenia, a nie komitet założycielski jest kompetentny do złożenia wniosku o wpis stowarzyszenia w KRS. Kolejną zmianą w procedurze rejestracji stowarzyszenia jest rezygnacja z udziału organu nadzorującego w procedurze rejestracji, co skraca proces rejestracji stowarzyszenia. Uregulowano również kwestię odpowiedzialności za podjęcie czynności niezbędnych do rozpoczęcia działalności przez stowarzyszenie przed wpisem stowarzyszenia do KRS. Odpowiedzialność tą ponoszą solidarnie członkowie zarządu, zaś po dokonaniu wpisu stowarzyszenie odpowiada za zobowiązania wynikające z tych czynności tak jak za zaciągnięte przez siebie.

Wraz ze wskazanymi powyżej zmianami wprowadza się jawną ewidencję stowarzyszeń zwykłych. Stowarzyszenie zwykłe może rozpocząć działalność z chwilą wpisu do ewidencji.Wniosek o wpis do ewidencji składa przedstawiciel stowarzyszenia lub zarząd do organu nadzorującego właściwego ze względu na siedzibę stowarzyszenia.

Na skutek nowelizacji zmienia się także regulacja odpowiedzialności podatkowej. Za zaległości podatkowe stowarzyszenia powstałe przed jego wpisem do właściwego rejestru odpowiadają solidarnie osoby działające na rzecz stowarzyszenia do chwili wpisu. Co do stowarzyszeń zwykłych – odpowiedzialność ponosi członek zarządu stowarzyszenia zwykłego całym swoim majątkiem solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami zarządu, zaś w przypadku gdy stowarzyszenie zwykłe nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe stowarzyszenia odpowiada całym swoim majątkiem członek stowarzyszenia solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami.

Warto również przypomnieć, że od 1 stycznia 2016 r. stowarzyszenia mogą prowadzić uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów, o ile spełniają warunki określone w art. 10a ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Z możliwości takiej skorzystać może stowarzyszenie, które nie prowadzi działalności gospodarczej, działa w sferze określonych zadań publicznych, nie posiada statusu organizacji pożytku publicznego, uzyskuje przychody z określonych źródeł, a w roku poprzedzającym wybór prowadzenia uproszczonej ewidencji przychodów i kosztów osiągnęło przychód w wysokości nieprzekraczającej 100 000 zł. Decyzję w sprawie prowadzenia uproszczonej ewidencji przychodów i kosztów podejmie organ zatwierdzający w rozumieniu przepisów o rachunkowości. O wyborze prowadzenia uproszczonej ewidencji przychodów i kosztów stowarzyszenie, w terminie do końca pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym rozpoczyna prowadzenie ewidencji, a w przypadku stowarzyszeń rozpoczynających działalność, w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności, zawiadamia naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawach opodatkowania podatkiem dochodowym.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Przepływ danych osobowych pomiędzy USA-EU

4 czerwca 2016

Pod koniec maja Parlament Europejski przyjął rezolucję popierającą nowe porozumienie z USA dotyczące przekazywania danych osobowych Europejczyków za Atlantyk. Unijno-amerykańska „Tarcza Prywatności” ma zastąpić porozumienie Safe Harbour. Porozumienie dotyczy bezpieczeństwa danych przekazywanych poza obszar EOG. Dotychczas przekazywanie danych do USA regulowało zawarte w 2000 roku porozumienie Safe Harbour. Kiedy w 2013 roku Edward Snowden ujawnił, że do danych klientów firm internetowych dostęp miała amerykańska Agencja Bezpieczeństwa Narodowego (NSA), Safe Harbour zostało zaskarżone przed Trybunałem Sprawiedliwości UE przez austriackiego studenta Maxa Schremsa. W październiku 2015 roku zdecydowano o unieważnieniu ww. umowy.

W "Tarczy Prywatności" USA zobowiązuje się, że dostęp do danych obywateli UE będzie nadzorowany i będzie podlegał jasnym ograniczeniom. Ponadto rząd USA zapewnił, że nie będzie żadnej inwigilacji osób, których dane trafią do Ameryki. Firmy zza Atlantyku, które zajmują się transferem danych, będą musiały zagwarantować ochronę w procesie ich przetwarzania. Z kolei obywatele UE, których prywatność zostanie naruszona, będą mieli możliwość dochodzenia swoich praw w USA – powstanie w tym celu specjalny urząd rzecznika praw obywatelskich przy Departamencie Stanu.

Przyjęta przez europarlament rezolucja nie ma charakteru ustawodawczego i jako taka nie jest wiążąca dla KE, wskazuje jej jednak kierunek dalszego działania.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Branża hazardowa – automaty

27 maja 2016

W Dniu 16 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie 7 sędziów, mającą na celu wyjaśnienie przepisów prawnych (sygn. akt II GPS 1/16). Uchwała stanowi kolejne już orzeczenie dotyczące technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej: „Ustawa”) oraz możliwości zastosowania sankcji administracyjnej, o której mowa w powyższym przepisie do podmiotów, które urządzają gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji braku notyfikacji tychże przepisów Komisji Europejskiej zgodnie z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE PE i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.

Wniosek w niniejszej sprawie skierowany został do NSA przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który, analizując dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wskazał na istnienie istotnych rozbieżności interpretacyjnych, jakie zachodzą w orzecznictwie w związku z wprowadzoną w 2011 r. a nienotyfikowaną KE nowelizacją dotyczącą możliwości organizowania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, jak i stosowania sankcji administracyjnych zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy wobec osób, które urządzają gry na automatach poza kasynami.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że brzmienie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz jego funkcja nie uzasadniają kwalifikacji tego przepisu jako przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy, a to z uwagi na fakt, że przepis ten stanowi normę o charakterze sankcjonującym, co nie tylko wyklucza jej charakter techniczny, ale i sprawia, że norma niniejsza interpretowana w związku z art. 14 ust. 1 Ustawy, nakazującym organizację gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, ma za zadanie realizować funkcję ochronną, jaką pełni reglamentacja działalności w zakresie gier hazardowych. Relacja art. 14 ust. 1 oraz 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy nie może, zdaniem NSA, nie uwzględniać normatywnej treści art. 89 ust. 1 pkt 2 i jego istotnej funkcji w systemie prawa.

Jak wskazuje NSA za Trybunałem Konstytucyjnym, uznanie, że jakakolwiek norma ma charakter normy technicznej, mimo jej nie notyfikowania Komisji Europejskiej, nie oznacza, że norma ta automatycznie przestaje obowiązywać w krajowym porządku prawnym, z uwagi na fakt, że notyfikacja nie stanowi elementu procesu legislacyjnego.

Co to oznacza dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier na automatach poza kasynami gry (wyłączając podmioty prowadzące działalność na podstawie zezwoleń otrzymanych przed nowelizacją)?

NSA wprost stwierdził, że podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją, zezwoleniem, zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy.

NSA powrócił ponadto do rozważań dotyczących niezależności kary administracyjnej za delikt administracyjny, od kary za urządzanie gier wbrew przepisom ustawy lub udzielonemu zezwoleniu przewidzianej przez regulacje kodeksu karnego skarbowego. NSA potwierdził w analizowanym orzeczeniu dotychczasowy pogląd orzeczniczy, uznający karę administracyjną i karę przewidzianą w art. 107 i in. k.k.s. za dolegliwości o innym celu i znaczeniu, przez co ich kumulatywne stosowanie nie stanowi nadmiernej reakcji o charakterze karnym.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego o ochronie danych osobowych

26 kwietnia 2016

Dwa tygodnie temu przyjęte zostało przez Parlament Europejski rozporządzenie o ochronie danych osobowych (dalej: RODO), które będzie stosowane bezpośrednio bez konieczności implementacji do krajowych porządków prawnych. RODO doprowadzi do harmonizacji zasad ochrony danych osobowych na terenie wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej. Co istotne, RODO wprowadza też pewne nowe rozwiązania, jak prawo do bycia zapomnianym czy obowiązek uwzględniania ryzyk związanych z przetwarzaniem danych osobowych już na etapie projektowania i wdrażania na te potrzeby konkretnych, minimalizujących je rozwiązań. Ułatwia również dochodzenie prawa do ochrony danych osobowych przez osoby, których dane dotyczą, m.in. stwarzając możliwość złożenia przez nie skargi do organu ochrony danych osobowych kraju, w którym mieszkają.

Dziś krótko przedstawimy jedno z nowych rozwiązań, wprowadzonych przez RODO, a dotyczące Inspektora Ochrony Danych (obecnie taką funkcję, wynikającą z obowiązującej ustawy o ochronie danych osobowych, pełni Administrator Bezpieczeństwa Informacji).

Artykuł 37 RODO zakłada, że administrator i podmiot przetwarzający (czyli procesor) wyznaczają inspektora ochrony danych, zawsze gdy:

  • przetwarzania dokonują organ lub podmiot publiczny, z wyjątkiem sądów w zakresie sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości;
  • główna działalność administratora lub podmiotu przetwarzającego polega na operacjach przetwarzania, które ze względu na swój charakter, zakres lub cele wymagają regularnego i systematycznego monitorowania osób, których dane dotyczą, na dużą skalę; lub
  • główna działalność administratora lub podmiotu przetwarzającego polega na przetwarzaniu na dużą skalę szczególnych kategorii danych osobowych – danych wrażliwych.

Zwracamy uwagę na przesłanki określone w pkt 2 i 3 – ze względu na nieostry charakter określenia kategorii podmiotów objętych wymogiem powołania inspektora ochrony danych, w grupie tej należałoby ująć w naszej ocenie m.in. podmioty z branży reklamowej, e-commerce oraz posiadające w swoich strukturach działy call center. Wiedząc więc o planowanych rozwiązaniach, poddajemy pod rozwagę wcześniejsze przygotowanie we własnych strukturach odpowiednich zasobów, w celu możliwości powołania we właściwym terminie inspektora ochrony danych.

W kolejnych postach będziemy informować o pozostałych nowościach, które wprowadzi RODO.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść

Pomagamy w ramach Tygodnia Pomocy Ofiarom Przestępstw

15 marca 2016

W dniu 24 lutego 2016 roku radca prawny Łukasz Korboński i aplikant adwokacki Dagmara Miler brali udział w akcji Tygodnia Pomocy Ofiarom Przestępstw organizowanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości. W ramach akcji prawnicy kancelarii doradzali osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, dla których niezbędna była profesjonalna pomoc prawna. Przedmiotem pomocy były sprawy cywilne, rodzinne oraz karne.

Kliknij, aby przeczytać pełną treść